جان مریم چشماتو وا کن

قسمت چهل و پنجم

janemaryam — Mon, 21 Sep 2009 14:27:44 GMT

به سردی برخورد کردم طوریکه سیاوش بسیار تعجب کرد.

-مثل اینکه حالت خوب نیست عزیزم اتفاقی افتاده؟

-نه..چطور ؟سرم درد میکنه

-الهی چرا گلم؟خب مواظب خودت باش میای بریم بیرون یه هوایی بخوریم

-نه.حوصله ندارم خیلی دلت میخواد بری تنها برو

-اوه .اوه درست شنیدم همیشه تو اصرار به بیرون رفتن داشتی مرجان چته؟ناز میکنی؟

-نه...راحتم بزار خودت برو حالم بده میفهمی خداحافظ

بدون اینکه منتظر جوابش بمانم تلفن را قطع کرد م و از پریز کشیدم جتی از صدایش بوی دروغ و ریا احساس میکردم دلم میخواست با نازین دردودل کنم اما نازنین برای تحصیل به شیراز رفته بود او نیز کنارم نبود شدیدا احساس تنهایی میکردم چون نمیتوانستم با کسی در میان بگذارم

به کلاس کنکور نمی رفتم در اتاقم موسیقی گوش میدادم و غصه میخوردم بعضی مواقع از فرط گریه خوابم میبرد مادرم به شدت نگرانم شده بود و اصرار داشت پیش روانشناس بروم تصور میکرد به خاطر عدم موفقیت در کنکور افسرده شدم.با اینکه سیاوش به من دروغ گفته بود با احساساتم بازی کرده بود اما این دل لعنتی ام هنوز دوستش داشت.

تولدمه

janemaryam — Wed, 16 Sep 2009 09:52:18 GMT

تولدم مبارک

انسان و خداوند

janemaryam — Tue, 09 Jun 2009 07:39:11 GMT

روزي تصميم گرفتم از همه چيز دست بكشم... من از شغلم، از روابطم، ‌از معنويتم دست كشيدم... مي خواستم از كل زندگي ام دست بكشم. به جنگل رفتم تا براي آخرين بار با خداوند سخن بگويم. گفتم: « خداوندا!‌ آيا مي شود به من دليلي بدهي كه به خاطر آن دست از زندگي نكشم».

پاسخش مرا شگفت زده كرد...

او گفت: «به اطرافت بنگر، آيا سرخس و ني را مي بيني؟»

گفتم: «آري»

او گفت: « آن گاه كه سرخس و ني را كاشتم،‌ از هر دوي آنها بسيار خوب مراقبت كردم. نور و آب در اختيارشان قرار دادم. سرخس به سرعت سر از خاك بيرون آورد و رشد كرد.

او با درخشندگي رنگ سبز خود سطح زمين را فرا گرفت. و از دانۀ ني هيچ خبري نبود.

اما من دست از ني نكشيدم. سال دوم رسيد و سرخس همچنان با طراوت تر و پرتر مي شد. ولي باز هم خبري از دانۀ بيامبو نبود. اما من دست از ني نكشيدم.

آن گاه پس از پنج سال جوانۀ كوچكي سر از خاك بيرون آورد. در مقايسه با سرخس،‌ اين جوانه ذره ناچيزي بيش نبود... اما تنها شش ماه بعد بود كه ني تا بلنداي صد فوت قد برافراشت. او در طول اين پنج سال ريشه هاي خود را پرورش داده بود.

همين ريشه ها به او قدرت داده بودند و براي پا برجا ماندن هر آنچه را نياز داشت به او داده بودند. من مخلوقات خود را در آزموني قرار نمي دهم كه توانش را نداشته باشند».

او به من گفت: « كودكم،‌ آيا مي داني در تمام مدتي كه به تلاش مشغول بودي در حال ريشه دواندن بوده اي.

من دست از ني نكشيدم. از تونيز هرگز دست نخواهم كشيد.

خود را با ديگران مقايسه نكن. هدف ني با هدف سرخس تفاوت داشت. اما هر دوي آنها جنگل را زيبا كرده بودند».

و خداوند باز به من گفت:« زمان تو نيز فراخواهد رسيد. تو قد خواهي افراشت»

پرسيدم:« تا كجا؟»

او در مقابل پرسيد:« ني تا كجا رسيد؟»

من پرسيدم:« تا آنجا كه مي توانست؟»

پاسخ داد: « بله. تا جايي كه مي تواني بالا رو تا هر چه بيشتر مايۀ افتخار من باشي».
من از جنگل بيرون آمدم و اين ماجرا را با خود آوردم. اميدوارم اين سخن بتواند به شما كمك كند آگاه شويد كه خداوند هرگز شما را ترك نخواهد كرد.

او هرگز شما را ترك نخواهد كرد!

مترجم: فروغ كيان زاده

MAN AND GOD

One day I decided to quit...I quit my job, my relationship, my Spirituality... I wanted to quit my life.

I went to the woods to have one last talk with God. God, I said. Can you give me one good reason not to quit His answer surprised me...

Look around, He said. Do you see the fern and the bamboo

Yes, I replied.

When I planted the fern and the bamboo seeds, I took very good care of them.

I gave them light. I gave them water. The fern quickly grew from the earth.

Its brilliant green covered the floor. Yet nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo. In the second year the Fern grew more vibrant and plentiful. And again, nothing came from the bamboo seed.
But I did not quit on the bamboo.

He said.

In year three there was still nothing from the bamboo seed. But I would not quit. In year four, again, there was nothing from the bamboo seed. I would not quit. He said.

Then in the fifth year a tiny sprout emerged from the earth. Compared to the fern it was seemingly small and insignificant...But just 6 months later the bamboo rose to over 100 feet tall. It had spent the five years growing roots.

Those roots made it strong and gave it what it needed to survive. I would not give any of my creations a challenge it could not handle. He said to me.

Did you know, my child, that all this time you have been struggling, you have actually been growing roots

I would not quit on the bamboo. I will never quit on you.

Don't compare yourself to others. He said. The bamboo had a different purpose than the fern. Yet they both make the forest beautiful.

Your time will come, God said to me. You will rise high

How high should I rise I asked.

How high will the bamboo rise He asked in return.
As high as it can I questioned

Yes. He said, Give me glory by rising as high as you can.

I left the forest and bring back this story. I hope these words can help you see that God will never give up on you.

He will never give up on you!

قسمت چهل وچهارم

janemaryam — Wed, 03 Jun 2009 09:13:18 GMT

تقدیم به نسیم گلم ودوستان عزیزم که اصرار داشتن بقیه با داستانو بنویسم منم علی رغم مشغله زیاد این قسمتو تقدیمتون کردم سعی میکنم سریعتر پایان داستان مرجان دوست نازنینمو بنویسمقسمت ۴۴"

- من نمیفهمم دلیل این کارا چیه:؟گیج شدم میشه از اول برام توضیح بدی؟

سرش را پایین انداخت دستش را بر پیشانی اش گذااشت با صدای ضیفی گفت:نه.....اصلا سرم درد میکنه دوس ندارم خاطرات تلخمو دوباره تکرار کنم .به سارا زنگ میزنم ازش میخوام همه چیزو از اول برات تعریف کنه اون ازاول تو همه جریان ما بود

- پس یه لطفی میکنی شماره سارا رو بدی راستشاون شب انقد عجله کردم تنونستم ازش شماره ای داشته باشم

بعد از گرفتن شماره به سرعت از انجا خارج شدم احساس ضعف شدیدی داشتم با اژانس خودم را به خانه رساندم .

ماه مهر فرا رسیده بود.مادر اصرار داشت مرا در کلاس کنکور ثبت نام کند من با بی میلی پذیرفتم از همان هفته کلاسهایم شروع می شد من بی حوصله فقط دنبال فرصتی بودم که به سارا تلفن کنم مادر به رفتارهایم دقیقتر شده بود وهمین باعث میشد حواسم را بیشتر جمع کنم غروب که مادر برای خرید از خانه خارج شد به سارا تلفن زدم و از او خواستم تا فردا صبح همدیگر را در پارک ببینیم او همه با استقبال پذیرفت.صبح به بهانه ی کلاس از خانه خارج شدم ونزد سارا رفتم با گرمی با من احوالپرسی کرد.کمک کم بحث را به مهشید کشاندم

- نمی دونم مهشید همه جریانو برات گفت راجع به خودش سوالای من سیاوش...........

- اره عزیزم دیشب بهم زنگ زد وگفت که همه جریانو برات تعریف کنم

- واقعا ممنون میشم دلم طاقت نداره زودتر همه رو خودت تعریف کن منم فقط گوش میدم

- باشه عزیزم من و مهشید تو کلاس کنکور با هم اشنا شدیم هر دو برای پزشکی میخوندیم از اونجایی که مهشید دختر زیبا و ثروتمند صد البته خوش برخورد بود بین بچه ها طرفدار زیاد داشت من دوس داشتم باهاش رابطه صمیمی داشته باشم که مهشید تو دستیمون با گرفتن جزوه شیمی من پیشقدم شد.روز بروز با هم صمیمیتر میشدیم طوریکه به رفت وامد خانوادگی منجر شد تو جشن تولد من بود که سپیده وخانوادش هم دعوت بود ن همونجا بود که سپیده با دیدن مهشید در موردش کنجکاوی زیادی می کرد وسعی داشت به مهشید نزدیک شه واسه تولد خودش با اصرار مهشید رو هم دعوت کرد ما هم وقتی رفتیم تو مهمونا دایی سپیده یعنی سیاوش هم حضور داشت .مهشید رفتار همیشگی خودشو داشت اما سیاوش رفتارش هیجانی بود یه جوری همش سعی داشت از خودش و کاراش تعریف کنه وقتی هم که فهمید کار پدر سپیده هم ساخت وسازه اصرار کرد از نزدیک با پدرش اشنا شه مهشید هم ترتیب اشنایی شون رو داد با لاخره بعد از مدتی اشنایی سیاوش و پدر مهشید توی یخ پروژه ویلا سازی تو شمال با هم شریک میشن رابطه شون صمیمانه تر میشه طوریکه سیاوش پاش به خونه ی مهشید باز میشه بالاخره علاقه ی خودشو توسط سپیده با مهشید در میون میزاره مهشید هم که دیگه حالا نسبت به سیاوش حس خوبی پیدا کرده بود همینطور اعتماد پدرشو میدید به سیاوش جواب مثبت میده وبا هم دوستی صمیمی پیدا میکنن بعد 2 ماه با هم بطور رسمی نامزد میشن

- جشن مفصلی هم گرفتن که منم بودم قراره عروسی واسه 3 ماه بعد ش بود که تو همون مدت که همه تو تدارک مراسم عروسی بودن سیاوش همراه نامزد سپیده سیاوش شادابی که معاون شرکتم تو پروزه های سیاوش بود تو همون پروژه ویلاسازی شمال سر بابای مهشید کلاه میزارن و سهمشو بالا میکشن که بعد متوجه شدیم از اول واسه بابای مهشید نقشه کشیده بودن بابای مهشیدم رسما نامزدی رو بهم زد حتی از دست سیاوش و شرکتش شکایت کرد اما تنونست چیزیو ثابت کنه خیلی کار کشته بودن خلاصه که مهشید از اونجاییکه سیاوشو خیلی دوس داشت نتونست این موضوع رو قبول کنه همون روز که این خبرو شنید کلی قرصخوره بود خودکشی کنه که خداروشکر به موقع نجاتش دادن اما کارش به روانپزشک کشید الان 5 ماهه که افسردگی شدید داره البته این یک ماه اخیر بهتر شده ولی من بازم براش نگران اخه میگه هنوزم سیاوشو دوس دارم باورم نمیشه اون به خاطرثروت بابام فقط منو میخواست

- لحظاتی به فکر فرو رفتم هضم حرفهای سارا برایم سخت بود.یعنی درست زمانیکه سیاوشبرای یک هفته به شمال رفته بود ومن بی خبر بودم منشی شرکت مرا مهشید نامیده بود این اتفاقات افتاده بود یعنی سیاوشبل داشتن نامزد رسمی با من دوست شده بود؟چرا سپیده چیزی به من نگفته بود؟همه رفتار سیاوش نقش بازی کردن بود؟من این وسط چه نقشی داشتم؟

- سارا شانه ام را تکان دادوگفت:مرجان عزیزم حالت خوبه؟

- -نمیدونم...........راستش گیجم سارا

- اشکهایم امانم را بریده بود

- سارا یعنی سیاوش انقدر پسته.......مگه من چه گناهی کردم که منو بازی داد؟سپیده ی بی شعور چرا چیزی به من نگفت؟بگو چرا جفتشون دوس نداشتن باهات اشنا شم کثافت ها............

-عزیزم منم اون موقع که اینکارو با عزیزترین دوستم کرد و ابروی منم بردن ازشون متنفرم حتی تو مراسماشون به اجبار خانوادم میرم اونا هم از من خوششون نمیاد چون دستشون واسه من رو شده

سرم از درد داشت میترکید .نفرت وجودم را گرفته بود.خدایا یک انسان چقدر می تواند دروغگو وشیاد باشد که همه را انقدر راحت فریب دهد.از سارا تشکر کردم وشماره خودم را به او دادم دوست داشتم بیشتر با او در ارتباط باشم او مرا از نادانی ام اگاه کرده بود.فکر اتنقام رهایم نمیکرد.به خانه که رسیدم نیم ساعتی نگذشته بود که سیاوش زنگ زد.

عرشیا

janemaryam — Sat, 30 May 2009 20:23:18 GMT

دوس جونام ۲ هفته ای میشه که خاله شدم عرشیا جونم الان ۱۴ روزشه به اندازه دنیا دوسش دارم عرشیا جونم مقدمت گلباران خاله مریم فدای اون دستای کوچولوت شه مثل فرشته ها پاک و معصومه به خالش رفته

حسرت و دریغ

janemaryam — Sun, 03 May 2009 20:02:12 GMT

سلام امشب خیلی دلم گرفته هوا سنگینی میکنه باور کردنی نیست چندروزیه عزاداره یکی از دوستای خوبمم که مطمئنم هیچوقت یاد وخاطره و روج بزرگوارشو فراموش نمیکنم واقعا ناگهانی و شوک بزرگی بود طوریکه اصلا حس و حال دانشگاه رو ندارم انگار از در و دیواراش غم می باره واسه شادی روح دوستم دعا کنین اگرچه مطئنم انسان شریفی بود وهمون حسرت همیشگی چقدر زود دیر میشود همون حسرت همیشگی زندگی چقدر عجیبه و چقدر مرگ نزدیکه و ما بی خبریم افسوس صد حیف

سال نو مبارک

janemaryam — Wed, 25 Mar 2009 12:42:18 GMT

سلام سال نوی همتون مبارک همیشه شاد وسلامت باشید.

سرسبز ترين بهار تقديم تو باد آواي خوش هزار تقديم تو باد گويند كه لحظه اي است روييدن عشق آن لحظه هزاربار تقديم تو باد ...

نسیم جون

janemaryam — Thu, 05 Mar 2009 05:41:24 GMT

یکی ازدوسجونای نازم نسیم داره واسه زندگی میره امریکا ددلم براش تنگ میشه اما میدونم موفقتر وخوشبخترمیشه امیدوارم بازم همو ببینیم نسیم جونم

مطلبی جالب

janemaryam — Thu, 01 Jan 2009 19:39:57 GMT

و خدا خر را آفرید….
و به او گفت: تو بار خواهی برد، از زمانی که تابش آفتاب آغاز می شود تا زمانی که تاریکی شب سر می رسد. و همواره بر پشت تو باری سنگین خواهد بود. و تو علف خواهی خورد و از عقل بی بهره خواهی بود و پنجاه سال عمر خواهی کرد و تو یک خر خواهی بود.
خر به خداوند پاسخ داد: خداوندا! من می خواهم خر باشم، اما پنجاه سال برای خری همچون من عمری طولانی است. پس کاری کن فقط بیست سال زندگی کنم.
و خداوند آرزوی خر را برآورده کرد.
******************************************
و خدا سگ را آفرید
و به او گفت: تو نگهبان خانه انسان خواهی بود و بهترین دوست و وفادارترین یار انسان خواهی شد. تو غذایی را که به تو می دهند خواهی خورد و سی سال زندگی خواهی کرد. تو یک سگ خواهی بود.
سگ به خداوند پاسخ داد: خداوندا! سی سال زندگی عمری طولانی است. کاری کن من فقط پانزده سال عمر کنم.
و خداوند آرزوی سگ را برآورد.
******************************************
و خدا میمون را آفرید
و به او گفت: و تو از این سو به آن سو و از این شاخه به آن شاخه خواهی پرید و برای سرگرم کردن دیگران کارهای جالب انجام خواهی داد و بیست سال عمر خواهی کرد. و یک میمون خواهی بود.
میمون به خداوند پاسخ داد: بیست سال عمری طولانی است، من می خواهم ده سال عمر کنم.
و خداوند آرزوی میمون را برآورده کرد.
******************************************
و سرانجام خداوند انسان را آفرید
و به او گفت: تو انسان هستی. تنها مخلوق هوشمند روی تمام سطح کره زمین. تو می توانی از هوش خودت استفاده کنی و سروری همه موجودات را برعهده بگیری و بر تمام جهان تسلط داشته باشی. و تو بیست سال عمر خواهی کرد.
انسان گفت: سرورم! گرچه من دوست دارم انسان باشم، اما بیست سال مدت کمی برای زندگی است. آن سی سالی که خر نخواست ، آن پانزده سالی که سگ نخواست و آن ده سالی که میمون نخواست زندگی کند، به من بده.
و خداوند آرزوی انسان را برآورده کرد.
و از آن زمان تا کنون
انسان فقط بیست سال مثل انسان زندگی می کند…..
و پس از آن،ازدواج می کند و سی سال مثل خر زندگی می کند ، مثل خر کار می کند و مثل خر بار می برد…
و پس از اینکه فرزندانش بزرگ شدند، پانزده سال مثل سگ از خانه ای که در آن زندگی می کند، نگهبانی می دهد و هرچه به او بدهند می خورد!!!!
و وقتی پیر شد، ده سال مثل میمون زندگی می کند؛ از خانه این پسر به خانه آن دختر می رود و سعی می کند مثل میمون نوه هایش را سرگرم کند.
و این بود همان زندگی که انسان از خدا خواست

پرنده های عاشق

janemaryam — Wed, 03 Dec 2008 14:13:18 GMT

کی میگه ادما فقط عشق و احساس دارن این پرنده ها از خیلی ادما که فقط ادعای عشق و دوس داشتنو دارن بهترن ادما که این روزا معنی این کلمه ها رو با کاراشون به لجن کشوندن. تازه این پرندها برعکس ما ادما هیچ ادعایی ندارن من که این عکسا رو دیدم واقعا از عشق پاکشون لذت بردم خوش به حالشون این پرنده های گوگولی تا اخرش به هم وفادار موندن تا وقتیکه جفت ماده مرد و جفت نر با تمام وجود جیغ میکشید و وقتی زخمی بود بهش غذا میداد ما ها کجای کاریم واقعا باید از این مخلوقات بی زبون خدا یاد گرفت